| صنایع دستی |
 |
 |
 |
| نوشته شده توسط فرهاد نظری |
| شنبه ، 25 خرداد 1387 ، 20:50 |
|
صنایع دستی درپاشاکی
شال در گن (پيراهن محلي ایریشمی) وشال گردن- پيله ی ابريشم را به صورت نخ در مي اورند(با وسيله اي به نام دوک مي ریسند) وبعد داخل ورطه وشانه مي كنند و در دستگاه فوق گذاشته و شروع به بافتن مي كنند . چاشو- چا دشو ـ در قدیم خانمهای انگشت شماری بودند که چاد شو می بافتند.چادشو پارجه ای است ابریشمی راه راه با زمینه ای به رنگ قرمز به ابعاد ۳ در ۳ متر یا بالا تر .و به وسیله دستگاه چوبی که داشتند با استفاده از نخهای ابریشمی رنگ شده ی گیاهی این پارچه را می بافتند.از جمله کسانی که در این کار تبحر خاصی داشت مرحومه مرمرمحمدی نژادهمسر مرحوم حاجعلی دولتخواه ، مرحومه خورشید بیدل (مادر بزرگم)،مرحومه صدف رشیدی و... بود.این دستگاه بافنده چوبی چادشو شامل :شانه ،مکو،چل ،ماسوره بود. حصیر بافی -خانمهای این منطقه با استفاده ازساقه های برنج به وسیله دستگاه چوبی که داشتند ساقه ها را با مشقت فراوان به کمک (ورطه) به ردیف می چیدند و سرانجام حصیر بافته می شد.که به جای موکت که آن موقع کم گیر می آمد اتاق خانه ها و ایوان را فرش می کردند. سبه- سبو ـکه این وسیله نیز جزء کار دستی بوده که با استفاده ازشاخه های نرم درختان این وسیله را درست می کردند که به شکل کروی می باشد . و اما کاربرد آن : برای صید ماهی های بزرگ از آن استفاده می شده که طنابی را به آن وصل می کردند.بعد یکی دو عد نان بربری را در آن قرار داده و در داخل آب رود خانه و جایی که گود بوده قرار می دادند.و سر دیگر طناب را به جایی می بستند به طوریکه از دید افراد دیگر مخفی باشد.بعد از یک روز به آن سر می زدند سبو را از آب بیرون آورده ماهی های صید شده را که داخل آن گرفتار شده اند بیرون می کشند.لازم به ذکر است که دهنه سبو طوری ساخته شده که ماهی ها به هوای نان داخل سبو رفته و دیگر نمی توانند بیرون بیایند. زنبیل بافی - زنان ومردان از کناره ها ی جنگل ودشت که با پاشاکی کمی فاصله داشت ، برگهای گیاهی به نام خیزران که به آن لی می گفتند را جمع آوری وبرداشت نموده وبه منزل آورده وخشکش می کردندوتوسط آن زنبیل می بافتند وحتی در حصیر بافی نیز خیلی کابرد داشت.واز زنبیل برای جو برتج وحمل ونقل آن استفاده می شد.
|
| آخرین بروز رسانی مطلب در دوشنبه ، 26 بهمن 1388 ، 17:50 |
داشته باشم که اسم مادر بزرگم ( سیب گل محمدنژاد) بوده و او چندین شاگرد خوب تربیت
کرد که اکنون در دنیا حاضرند و ازجمله ایشان می توان به خواهران ( شفیعی ) اشاره
کرد . او بی گمان بنا به اظهار نظر اکثر کسانی که از این هنر سنتی و بومی پاشاکی
اطلاع داشتنداستاد بی چون و چرای این هنر بوده .
همیشه آرزو داشت تا دختری داشته باشد و بتواند این هنر را به او منتقل کند . من در
دوران کودکی از نزدیک شاهد هنر نمایی او بودم از مرحله تبدیل ( پیله ) به نخ و دقت
نظر او در انتخاب نوع رنگ ( طبیعی باشد ) و بعد قرار دادن نخ ها در دستگاه و دقت در
( ورطه زنی ) و اینکه کمترین در رفتن نخ در تار و پودر که دو رکن اصلی پارچه بود
ایجاد شود .
آن زمان ها افراد مختلفی از اطراف به پاشاکی می آمدند و خواستار انجام کار بودند و
او بیشتر از روی عشق این کار را انجام می داد .
من اینک به عنوان کسی که از همه فامیل به او نزدیک بودم حسرت آن روز ها را دارم که
چرا کسی از خانواده ما ن...